İsa sık sık yazın dedesinin yanına bahçe işlerine yardım etmeye giderdi. Dedesi köyün en eski en tanınan insanlarından bir tanesiydi. Tüm ahaliye sözü geçen mert, dürüst, efendi biriydi. Gel zaman git zaman, İsa ne zaman dedesiyle dışarıya çıksa bir sürü tanımadığı insanın dedesine selam verip, saygıda kusur etmediğini görürdü. Her

Hayatta her şeyin bir sınırı vardır. Sınırı olmayan zamanla dağılır, parçalanır ve zarar görür. Bedenimizi dış etkenlerden koruyan derimiz bile aslında hayatla aramızdaki bir sınırdır. O bütünlüğünü kaybettiğinde, insan için hayati risk başlar. Yaşamın içinde de durum farklı değildir; insan ve diğer canlılar kendi alanını belirler ve bu alanı korur.

Ali, pazartesi sabahı ofise girdiğinde daha bilgisayarını açmadan içindeki sıkıntıyı hissetti.Hafta sonu dinlenmiş sayılmazdı; aklı sürekli işteydi. Son haftalarda aynı düşünce zihninde dolaşıyordu: “Bu ekipte yük hep bana kalıyor.” Şirkette yılın en yoğun dönemlerinden biriydi. Yeni müşteri görüşmeleri, revize edilen bütçeler, bitmek bilmeyen tablolar… Ali neredeyse her gün mesaiye kalıyor,

İnsan, bir sorunu çözemeden yenisiyle karşılaşır ve çoğu zaman bu sorunlar arasında sıkışıp kalmış hisseder. Eylül de son birkaç aydır tam olarak böyle hissediyordu. Bir problemi çözemeden bir diğeri geliyordu. Çok sevdiği bir arkadaşını kaybetmişti; bu üzüntüyle nasıl başa çıkacağını, bu yokluğa nasıl alışacağını bilemiyordu. Arkadaşının kaybı onu derinden sarsmıştı

Bazen hayat, tatlı tesadüflerle çok güzel dostluklar armağan eder insana. Sevgi’yle tanışmam da tam olarak böyle olmuştu. 17 yıl öncesiydi… Ben 41, Sevgi ise 46 yaşındaydı. Kızım Pınar liseye başlayacaktı o dönem. Her anne baba gibi biz de çok heyecanlıydık. Pınar biraz çekingen, narin bir çocuktu; okulda yalnız kalmasın, hemen