“Yuvayı dişi kuş yapar kızım, azıcık alttan al. Hep karşıdan bekleme, biraz da sen çaba göster. Bak biz babanla…” Annesinin sözleri Esra’nın kulağında çınlıyordu. Kocası Mehmet’le ilgili ne zaman annesini arasa, hep aynı cümleleri dinliyordu. Annesinin vereceği öğütleri artık ezbere bildiğinden, Esra bu kez onu aramadı.
“Gerçekten yuvayı sadece dişi kuş mu yapar?” diye düşündü genç kadın. Önce anne ve babasının ilişkisini, sonra da Mehmet’le olan kendi evliliğini tarttı zihninde. Evet, evin içini neşesiyle ısıtan, orayı sıcak bir yuvaya dönüştüren dişi kuş olmalıydı; ama ya erkek kuş? Onun görevleri nelerdi? Kol kanat germek, korumak, sahiplenmek ve dişi kuşu huzurlu hissettirmek değil miydi?
İnsan neden yuva kurmak isterdi ki? Aslında temel amaç ihtiyaçlarını gidermekti; bunun yolu da bir başkasının ihtiyaçlarını karşılamaktan geçiyordu. Bir yuvanın gerçek bir “yuva” olabilmesi için bu alışverişin karşılıklı olması şarttı.
Peki, Esra ve Mehmet bunu ne kadar başarabilmişti?
Görünürde her ikisi de üzerine düşen sorumlulukları yerine getiriyordu. Biri çalışıp eve ekmek getiriyor, diğeri pişirip temizliyor, evi çekip çeviriyordu. Ancak ikisi de mutlu değildi. Somut ihtiyaçlar karşılansa da evliliklerinde huzur yoktu. Çünkü insanın soyut ihtiyaçları da vardı: Görülmek, beğenilmek, sevilmek, değer görmek, güçlü ve güzel hissettirilmek… Bu ihtiyaçlar karşılanmadığında evlilik, resmi bir kurum olmaktan öteye gidemiyordu.
Esra için kendi eksiklerini sıralamak çok kolaydı: “Mehmet üzerine düşeni yapmıyor ki! Yapsa zaten böyle mi olurdu? İnsan eve gelince eşine bir ‘nasılsın’ demez mi? Yorgun olduğumu görünce en azından dışarıda yemek yiyelim demez mi? Yaptığım onca işi görüp bir teşekkür etse yetecek aslında…”
Esra, sorunları çözmek için uzun konuşmalar yapmaları gerektiğini düşünüyordu. Saatlerce beklentilerini anlatıyordu ama Mehmet’in verdiği cevaplar da hep kendi beklentileriyle ilgili oluyordu. Karşılıklı ama birbirine asla değmeyen, paralel savunmalar yapıyorlardı. Mehmet’in listesi de en az Esra’nınki kadar uzundu: “Eve geldiğimde kapıyı bir kez olsun güler yüzle açtın mı? Bütün gün dışarıda koşturuyorum, bir de evde surat asılmasını çekiyorum. Geldiğimde yemek bile hazır olmuyor çoğu zaman. Bütün gün evde ne yapıyorsun?”
Bu tartışmaların sonunda Esra, bazen Mehmet’e hak veriyordu; nihayetinde onun da ihtiyaçları vardı. Fakat konuşmalar bir çözüme bağlanmıyor, sadece bir kısır döngü içinde olduklarını fark ediyordu. “Bu döngünün bir yerden kırılması gerekiyor,” dedi kendi kendine. Evliliğin gerçek bir bağa dönüşmesi için karşılıklı ihtiyaçların giderilmesi önemliydi.
Peki, herkesin sadece kendi eksikliğinden bahsettiği bir yerde bu nasıl mümkün olacaktı?
İnsanların bencil olduğu bir iklimde “bağ” kurulabilir miydi? Kabul etmesi zor olsa da Esra, kendisinin de bencillik yaptığını fark etti. Mehmet’in çabasını, zorlandığı noktaları ve yaptığı iyi şeyleri görmezden geliyor; sadece kendi ihtiyaçlarına odaklanıyordu. Mehmet’in durumu da benzerdi ama birinin ilk adımı atması, “ben” demekten vazgeçip “sen” demeye başlaması gerekiyordu. Üstelik bunu, karşılığını bir alacaklı gibi beklemeden yapmalıydı.
Esra, ilk adımı atan taraf olmaya karar verdi ve sorduğu soruyu değiştirdi: “Mutlu olmak için neye ihtiyacım var?” yerine, “Mehmet’in mutlu olması için neye ihtiyacı var?” sorusuna odaklanacaktı.
Akşam için Mehmet’in en sevdiği menüyü hazırlamaya karar verdi: Mercimek çorbası, karnıyarık, pilav ve yanına cacık… Bu, başlangıç için güzel bir adım olacaktı. Kapıyı açtığında yüzüne sıcak bir tebessüm de ekleyecekti. Belki de annesinin dediği gibi, yuvayı gerçekten dişi kuş yapardı. Huzurlu bir evlilik için denemeye değerdi…
“Yuvayı Dişi Kuş Yapar” için 52 yanıt
-
Gerçekten etkileyici okudum okudum yine okudum. “Mutlu olmak için neye ihtiyacım var?” yerine, “Mehmet’in mutlu olması için neye ihtiyacı var?” sorulması gereken..
Kaleminize yüreğinize sağlık..
-
İnsan beklentiyi bırakıp ihtiyaç görmeye başladığında hayatında nelerin değiştiğini fark ediyor. İnsanı mahfetti bu bekletiler….
-
Bazen bir evliliği değiştiren şey büyük fedakârlıklar değil, küçük ama bilinçli dokunuşlardır.
Karşı tarafın neyi sevdiğini hatırlamak, bir sofrayı özenle kurmak, kapıyı bir tebessümle açmak… Bunlar basit gibi görünür ama aslında ilişkinin ruhunu besleyen en güçlü adımlardır.
Bu metin şunu çok güzel hatırlatıyor:
Sevgi sadece hissetmek değil, emek vermektir.
Anlayış sadece beklemek değil, önce adım atabilmektir.
Ve bazen bir evin huzuru, işte tam da böyle küçük ama içten başlangıçlarla yeniden yeşerir.
-
Harika bir yazıydı ,ellerinize sağlık.
Okurken kendi hayatımı okudum adeta..
Evet sorulması gereken soruyu doğru sorduğunuzda çözüm hakkı oluyor👍🏻
-
Kaleminize sağlık…Evet hepimiz mutluluğu aradaığımız belki de bulamadığımız evrelerden geçiyor ve bazen de o öyle yapsa,bu böyle dese diye beklentiyle mutlu edilmek istiyoruz.Yanlız biz gerekli adımları atıp karşımızdakini nasıl mutlu edebiliriz diye düşünmüyoruz.Belki bizim attığımız küçük adımlar karşımızdaki insanı cesaretlendirip hayatı dengede yaşayabiliriz .
-
Gerçekten güzel olmuş kaleminize sağlık,günümüzde sürdülebilir evlilikler azaldı çiftlerin daha duyarlı ve saygılı olmaları lazım .
-
Kendi mutluluğumuzun aslında karşı tarafın mutluluğuna bağlı olduğunu, onunda ihtiyaçları olduğunu nedense fark edemeyebiliyoruz. Oysa sevgi ne idi, sevgi emekti. 🙂 Bunu fark edip Esra gibi bizde bir yerlerden başlayabiliriz sanki 🙂
-
Eşlerin birbirlerinin alanlarına saygılı olmaları ve hoş görü
Çok güzel olmuş.
-
Yüreğinize sağlık bir çok kişinin derdini ne güzel dillendirmişsiniz. Herkes kendisinin isteklerine yoğunlaşmış. Hiçbirimiz karşımızdakinin ihtiyacı ne demiyoruz. Haydi öyleyse bu yazıyla bizler de bir sdım atalım. Bakalım yuvayı dişi kuş mu yapar? 👍❤️🌸
-
“Yuvayı Dişi Kuş Yapar” yazınızı büyük bir dikkat ve duyguyla okudum. Anlatımınızdaki sadelik, aslında ne kadar derin bir gerçeği gözler önüne seriyor: Bir yuvayı gerçekten “yuva” yapan şey, sadece yapılan işler değil; görülen, hissedilen ve paylaşılan duygular.
Esra’nın içsel sorgulamaları o kadar tanıdık ki… Pek çoğumuz ilişkilerimizde haklı olmayı, anlaşılmayı beklerken; karşı tarafın ihtiyaçlarını görmeyi ihmal edebiliyoruz. Yazınız, bu kör noktayı incelikle fark ettiriyor. Özellikle “ben”den “sen”e geçiş vurgusu, bir ilişkinin dönüşümünde ne kadar kritik bir eşik olduğunu çok güzel anlatmış.
En etkileyici tarafı ise, çözümü büyük sözlerde değil; küçük ama samimi adımlarda bulmanız. Bir tebessüm, bir düşünce, bir çaba… Bunların küçümsenen ama aslında bağ kuran en güçlü köprüler olduğunu hatırlattınız.
Kaleminize sağlık. Bu yazı sadece bir hikâye değil, aynı zamanda pek çok ilişkiye ayna tutan ve umut veren bir farkındalık çağrısı olmuş.
-
İnsanın nefsine uymasa da dönüp aynaya bakması, kendini ölçüp biçmesi doğru bir adım. Kaleminize sağlık.
-
Aslında bir döngü içinde oldugunu fark etmek ne kadar büyük bir adim…
Kaleminize sağlık.
-
Esra yolunu bulmuş görünüyor, tüm Esraların yolunu bulabilmesi ümidiyle inşallah
-
. Soruları hep kendimize soruyoruz karşı taraf için acaba ne ister neye ihtiyacı var demiyoruz? Bakış açımızı değiştirmek bazen çoğu sorunu halledebilir. Emeğinize sağlık
-
Okuduğumda çok etkilendim!Huzurlu bir evlilik için gerçekten okuyup kendimizi gözden geçirtecek bir yazı👏🏻👏🏻👏🏻👏🏻yüreğinize emeğinize sağlık ❤️
-
İkili ilişkilerde sürekli karşıdan beklemek yerine, önce kendimizde bir şeyleri değiştirmemiz gerektiğinin farkına varabilmek gerek. Üzerinde düşünülmesi gereken bir yazı…
-
Beklentiler her iki tarafı da yorar. Kendi kabuğumuzdan çıkıp karşı tarafı nasıl mutlu edeceğimizi düşünmeye başladığımız an dönüşmeye başladığımız andır…
-
İnsanın kendinden çıkması kolay değil.. ihtiyacını kalibre edebilmek için kendimden çıkmam gerekir.
-
Gercekten çok guzel insanlar mutlu olmak için neye ihtiyacı var iyi bir ben için bakış açımızı degiltirmek için oldukça guzel yazılmış bir yazı emeginize saglık
-
İlişkilerde toprağa benzemiyor mu.? Meyve vermek istiyorsan öncelikle toprağa tohum vermelisin.
İlk adımı atan her zaman büyük payı alır. 🙂
-
Çok güzel bir yazı ve bakış açısı.
İnsan mutlu olduğunda mutlu edebiliyor.
Eşimin beni mutlu edebilmesi için mutlu olması lazım.
Peki onun mutlu olması için ne lazım?
-
Şu dönemde evliliği, aileyi korumak adına yapılan herşey çok kıymetli…
Hanımlar attıkları bir adımın karşı taraftaki etkilerini bilseler keşke. Kıymetli bir yazıydı.
-
Herkesin önce ‘Ben’ dediği yerde ‘Sen’ diyebilen olmak..
Beklentilerimizi düşük tutmak. Başkasından değil de kendimizden beklemek..
Mutlu olmanın, mutlu etmenin aslında o kadar da zor olmadığını fark ediyor insan.Güzel bir farkındalık olmuş. Emeğinize sağlık 😇🩵🦋
-
Ne güzel bir makaleydi ellerinize sağlık kıymetli ilişkilerde olması gereken karşılıklı alışveriş dengesi ve hissedilen o huzur duygusu gerçekten mutlu edici.
-
Elinize sağlık çok güzel bir yazıydı. Evli çiftlere farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Boşanmaların arttığı bir dönemde bu bakış açısı bir nebze de olsa umut olabilir evliliklerin saadeti için.
-
“Mutlu olmak için neye ihtiyacım var?” yerine, “karşımdakinin mutlu olması için neye ihtiyacı var?” sorusu gerçekten kilit bir cümle👌
Günümüzde insanlar hep kendi istek ve ihtiyaçlarına odaklanıp, karşıyı yok saydığı için problemlere çözüm bulamıyoruz. Hak aramaktan vazgeçip, hak eden alabilirsek zaten sorunlarda kendiliğinden çözülecektir, 🌷
-
Her ilişki zamanla monotonlaşır.Bize bu çoğu zaman kötü bir şey gibi gelir ama aslında biraz da huzurdur monotonluk.Sanırım bütün sorunlar yaşadığımız çağdan kaynaklanıyor.Sosyal medyada bir sürü gösteriş paylaşımları ve çoğu insanın özenmesi ilişkisini de kendisini de yetersiz görmeye başlamasına sebep oluyor.Herşey çok kolay aslında-karşılıklı konuşup eksikleri düzeltme çabası göstermek,ve en önemlisi şükretmek.Sadece eksiklere değil,güzel taraflarına da bakmak gerekir.Tabi her iki tarafta çaba göstermeli
-
Harika bir yazı tebrik ederim.
-
Beklentisiz ilk adımı atmak.
-
Metin, evlilikte çoğu zaman gözden kaçan bir noktayı çok sade ama etkili bir şekilde anlatmış. İnsan genelde kendi beklentilerine odaklanırken, karşısındakinin ihtiyaçlarını görmeyi ihmal ediyor. Bu bakış açısı değişimi gerçekten düşündürücü. Özellikle somut sorumluluklar yerine duygusal ihtiyaçların altının çizilmesi çok yerinde. Akıcı dili ve gerçek hayata yakınlığıyla okuyucuyu kendini sorgulamaya iten güzel bir yazı olmuş.
-
İlişkilerde beklentiye girmeden, karşılıklı ihtiyaç gidermeyle mutlu olunacağını anlatan güzel bir yazı olmuş. Aslında pek çok ilişkinin ana problemini konu almış.
-
İnsan karşısındakini görüp kendini göremeyen bir varlık. Yani bakmayı bilirsek karşımızdakinin ihtiyaçlarını görmemiz daha kolay. Ama biz hep en zor olanı yapmak istemişiz, kendine bakmaya çalışmak.Bu çok zor. İşte ”Ben” e odaklanmak da hayatı böyle zor hale getiriyor. Halbuki “Mehmet sen ne istersin ?” demek, Mehmet in neye ihtiyacı var ,nasıl mutlu olur sorusunu sormak beni de tanımlıyormuş meğer.
Ben o mutlu olsun diye gülümseyince o da ben zarar görmeyeyim diye kapının dışa çıkmış vidasını düzeltmiş, ben şık görünsün diye gömleğini ütüleyince o da ben seviyorum diye çilek almış.” Ben yerine Sen” in ihtiyacına odaklanınca “İyi ki sen “ diyen bir öyküye dönüşmüş hayatımız.
Kaleminize sağlık …🖋️
-
Sanırım günümüzün en büyük problemi bu; ilişkilerin bu kadar kolay bitmesinin sebebi de… Sorunu sürekli dış dünyada aramak, beklentilerini yonetememek..Oysa aşırı isteğin olduğu yerde bilinçli kalabilmek için sorulması gereken en guzel soru olmus sorunuz: “Karşımdaki insanın mutlu olması için neye ihtiyacı var?” Eğer amaç gerçekten birlikse ve sadece kendi isteklerimi ya da egomu tatmin etmek değilse, çözüm zaten burada başlıyor.Doğru çözüme ulaşmanın yolu ise, problemi doğru tespit etmekten geçiyor.Emeginize saglik…
-
Bitti denilen yerden yeniden başlamanın gücünü hissettiren, çok dokunaklı bir paylaşım. ‘En parlak yıldızlar zifiri karanlıkta açığa çıkar’ cümlesi uzun süre hafızamda kalacak. Kaleminize sağlık.
-
Yazınızı okurken modern evliliklerin en büyük eksiğinin ‘görülmek ve duyulmak’ olduğunu bir kez daha fark ettim. Somut sorumluluklar yerine getirilse de ruhun doyurulmadığı bir evlilik, dediğiniz gibi sadece resmi bir kuruma dönüşüyor. Esra’nın o zor adımı atıp ‘sen’ demeye başlaması çok ilham verici. İçten ve çözüm odaklı yaklaşımınız için teşekkürler.
-
İnsan problem karşısında karşı tarafı değil kendi ne yaparım dediğin andan itibaren olumlu yönde problem farkilasmamaya başlıyor .
Bu yazıda bunun apaçık örneği olmuş emeği geçen hocalarıma sağlık…
-
Kaleminize yüreğinize sağlık (bir yuvanın “yuva” olabilmesi için bu alışverişin karşılıklı olması şarttı) ne kadar doğru bir söz.
-
Evet insan sadece benim isteklerim karşılanmalı gibi düşündüğü zaman problemin çözümünü göremiyor. Çok aydınlatıcı bir yazı olmuş ellerinize sağlık
-
“Hep ben mi yapacağım?” Diyenleri duyar gibi oldum.
Evet. Önce ben kendi sahnemin, rolümün hakkını vereyim ve sonra seyredeyim filmin nasıl döndüğünü… :))
-
Empati kurmak bir ilişkide olmazsa olmazlardan.Sadece ben değil bencilce düşünceden sıyrılıp biz diyebilmektir.
-
Yuvayı sadece biri değil, iki insan güzelleştirir
Emek verilirse sevgi büyür, ihmal edilirse eksilir
Her şey biraz da kalpten bakabilmekte 🌿
Kaleminize sağlık✨
-
Yuva tek kişinin değil, iki kalbin emeğiyle kurulur
Sevgi, saygı ve anlayış olmadan hiçbir şey tamam olmaz
Asıl mesele birlikte ayakta tutabilmek 🤍
-
Gerçekten çok güzel bir yazıydı kaleminize sağlık .Tamda ihtiyacım olan bir zamanda çıktı karşıma teşekkür ederim .
-
Bu yazı, evlilikte huzurun ve mutluluğun sadece görevleri yerine getirmekle değil; karşılıklı anlayış, empati ve küçük ama anlamlı adımlarla mümkün olduğunu çok etkileyici ve samimi bir dille anlatıyor. Özellikle bireyin önce kendi bakış açısını sorgulayıp değişime kendinden başlaması gerektiğini vurgulaması, metni hem düşündürücü hem de ilham verici kılıyor. Okuyana, ilişkilerde “ben” yerine “biz” diyebilmenin ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatan güçlü bir anlatım sunuyor.
-
“Benim neye ihtiyacım var” değil, “Senin neye ihtiyacın var?”
Mutlu etmenin mutlu olmakla ilişkisi var aslında. Başkasının ihtiyacına odaklandığımızda hayat da bizim ihtiyacımızı gideriyor.
Hayata başka bir yerden bakabilmemiz için çok güzel bir yazı. Emeğinize, kalemizine sağlık 🤗🌷
-
Yuvayı dişi kuş yapar” sözü yıllardır söylenir ama aslında yuva iki kişinin emeğiyle ayakta kalır. Birinin fedakârlığıyla değil, karşılıklı anlayış ve destekle gerçek huzur oluşur. Bu yazı, evliliğin sadece görev paylaşımı değil, duygusal sorumluluk da gerektirdiğini çok güzel hatırlatıyor. Yuva, iki taraf da kendini değerli hissettiğinde gerçekten yuva olur.
-
İnsan bu gün hep kendisinim ihtiyacını düşünerek problemlerin için boğulurken Mehmet’in mutlu olmak için neye ihtiyacı var ? Sorusu çok düşündürücü ve az sorulan bi soru.
-
“Benim neye ihtiyacım var” değil, “Senin neye ihtiyacın var?”
Mutlu etmenin mutlu olmakla ilişkisi var aslında. Başkasının ihtiyacına odaklandığımızda hayat da bizim ihtiyacımızı gideriyor.
Hayata başka bir yerden bakabilmemiz için çok güzel bir yazı. Emeğinize, kaleminize sağlık 🤗🌷
-
İlişkilerimizde sıkıntılar yaşadığımızda kurduğumuz bağın her iki kişi için de sağlam olabilmesi için kendimiz yerine karşı taraftaki insanın mutlu olmak için ne istiyor sorusunu sorduğumuzda zaten çözümü de bulmuş oluyoruz. Aslında makalede bahsedildiği gibi karşı tarafı düşünmek ne istediğini anlamaya çalışmak çözümü oluşturmak sorunu ortadan kaldırmanın en büyük adımı makalede çok güzel örnekler verilmiş. Emeğinize sağlık
-
İlişkilerde karşı tarafı anlamak ne istediğini bilmek aslında kendi sorununu çözmek ile ilişkilendirilmiş çok güzel örnekler verilmiş. Bakış açımızı değiştirmek hayatımıza daha olumlu sonuçlar getireceği ve SORUNLARI ortadan kaldıracağı anlatılmış emeğinize sağlık çok güzel.
-
Herkesin kendi eksiğini bahsettiği yer de bir sonuca varılmıyor. Makale de çok güzel bahsedilmiş. İlişki tek başına yaşanan bir bağ değil. Sorulması gereken soruyu sorduğumuz doğruya daha fazla yaklaşıyoruz. Kaleminize sağlık.
-
O kadar ders çıkartıcı ve hayatın içinden bir yazı ki gerçekten günlük hayatta hepimizin yaşadığı sarmaları çok iyi özetlemiş özetlemekle de kalmamış çözüm yollarında göstermiş samimi ve içten bir yazı
Bir yanıt yazın