GÖRÜNENİN ARDINDAKİ GERÇEK

Ne değişik kadın şu Suzan Hanım,” diye geçirdi içinden Nihal kış ayazında servisini beklerken…

Tam 15 aydır aynı şirkette çalışmalarına rağmen çok az konuşmuşlardı. Aynı ofiste, birkaç masa ötesinde oturuyordu ama en küçük detayın dahi mail yoluyla iletilmesini ister, kendisi de hep öyle yapardı.

Bir kere öğle yemeğine davet etmişler gelmemişti. Bugün ise geçerken masasına bıraktığı filtre kahveye sadece başıyla teşekkür etmişti.

“Kendini beğenmiş! Bir daha zor yanaşırım sana…” diye söylenerek eve yürüdü.

Hayatta tesadüf yoktur.

Eve girer girmez beş yaşındaki kızı Deniz karşıladı Nihal’i. Sözü vardı; bu akşam beraber mısır patlatıp çizgi film gecesi yapacaklardı.

Yemekten sonra televizyonun karşısına geçtiklerinde Deniz’in en sevdiği çizgi filmi açtılar. Ekrandaki yaşlı dede, iki torununa masal anlatıyor, hayat hakkında dersler veriyordu:

”Bir gün ormandaki kuşlar aralarında bir güzellik yarışması düzenlemiş. Aslında hepsi en güzelinin tavus kuşu olduğunun farkındaymış. Fakat ne yapsalar nafile… Onlar yaklaştıkça tavus kuşu uzaklaşıyor, kendini hep ayrı bir yerde tutuyormuş. ‘Yarışmaya onu nasıl dahil ederiz?’ diye düşünürlerken birden bir kedi miyavlamasıyla irkilmiş bütün kuşlar. O da ne! Bu ses tavus kuşundan geliyormuş. Yanına koştuklarında ayağını bir yengecin ısırdığını ve acıdan bağırdığını anlamışlar. İlk defa sesini duyuyorlarmış; bir kuştan ziyade bir kedinin miyavlamasına benziyormuş bu ses. İlk kez gördükleri ayakları ise gerçekten çirkinmiş…”

Dede anlatmaya devam ederken Nihal’in zihninde bir şimşek çaktı. Ne kadar da Suzan’a benziyordu bu tavus kuşunun hikayesi. Belki de onun da saklamaya çalıştığı, görülmesini istemediği yaraları vardı.

Ertesi gün işe gittiğinde bir kahve kendine, bir kahve de ona yaptı. Tüm samimiyetiyle gülümsedi, “Günaydın,” deyip masasına bıraktı. O günden sonra küçük selamlaşmalar başladı aralarında.

Birkaç hafta sonra bir mesaj düştü Nihal’in ekranına, Suzan’dan geliyordu. Bir gülümseme emojisiyle başlıyordu satırları:

Asıl adı Susanne’di. Alman asıllıydı; Türk eşini bir trafik kazasında kaybetmişti. Aynı kazada kendisi de ağır yaralanmış ve iki kulağında da kalıcı işitme kaybı oluşmuştu. İki kulağında da işitme cihazı taşıyordu. Nihal’in gösterdiği o karşılıksız yakınlık için teşekkür ediyordu. Dev inşaat firmasında onunla gerçekten iletişim kurmaya çalışan tek insan oydu. Ay sonu proje bittiği için ülkesine dönüyordu ve Nihal’i mutlaka Almanya’ya bekliyordu.

İki damla yaş süzüldü Nihal’in gözünden… Geç de olsa gerçeği öğrenmenin huzuruyla tebessüm etti. Önyargılarımızın ve zannettiklerimizin ardında, kimbilir göremediğimiz nice gerçekler saklıydı…

Hayatta asıl önemli olan anlam yüklemeden, önyargısız bir şekilde olayları, insanları algılayabilmek.